Een gebroken middenhandsbeentje (handwortelbeentje) wordt ook wel fractuur Metacarpalia genoemd en is een breuk in de handpalm. Bloed uitstorting, pijn en verkorting van de aangedane vinger kunnen optreden. Rotatie afwijkingen komen soms voor en zorgen dat bij het buigen van de aangedane vingers…
De fysiotherapeut kende iemand van Xpert Clinics Hand- en polszorg
Mevrouw Den Boef (53): “Het was een heel stom gelukje: ik schoof een stoel naar achteren en die bleef hangen op de vloerbedekking. Daarbij brak ik mijn middenhandsbeentjes diagonaal ‘met een twist’. Op de spoedeisende hulp konden ze mijn vingers niet zetten dus kreeg ik gips. Twee dagen later ben ik geopereerd. Toen na een week het gips eraf mocht, moest ik gaan oefenen bij de fysiotherapeut. Maar mijn hand bleef heel erg dik, ik kon hem ook niet gebruiken want ik had erg veel pijn. Mijn vingers stonden niet helemaal goed en omdat het een gedraaide breuk was, krijg je bij een hele kleine afwijkende stand al een grote afwijking in de gewrichten. De fysiotherapeut kende iemand van Xpert Clinics Hand- en polszorg. Ze zei: ik heb even overlegd en ik wil je graag doorsturen.
Het was een langdurig en intensief traject
Zo kwam ik dus bij dr. Smit. Hij wilde eerst de zwelling aanpakken dus kreeg ik speciale tape en een drukhandschoen. Toen de zwelling minder werd is hij gaan opereren. Hij heeft alles doorgezaagd en met plaatjes en schroeven opnieuw rechtgezet. De stand van mijn vingers was toen meteen beter en ik kon gaan revalideren. Het was een langdurig en intensief traject maar omdat mijn pink en ringvinger toen al een hele tijd niets gedaan hadden, kregen we het gewricht niet goed in beweging.
Met ferme hand neem ik afscheid
Vlak voor we het revalidatietraject af zouden sluiten, kwam ik weer op controle bij dr. Smit. Hij bekeek mijn hand en zei toen: ‘Ik wil je toch nog een keer opereren.’ Hij heeft toen al het metaal er weer uitgehaald en de gewrichten opnieuw schoongemaakt. De dag na de operatie moest ik weer naar handtherapie. Opnieuw een heel intensief traject en ik heb echt wel momenten gehad dat de tranen spontaan over mijn wangen liepen. Maar ik heb doorgezet: ik heb heel veel geoefend en de nodige spalken versleten. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost – maar het resultaat is er ook naar! Ik kan mijn hand nu weer volledig gebruiken, zonder pijn. Het gevoel is nog niet helemaal wat het zou moeten zijn, op hele lichte voorwerpen heb ik nog geen goede grip. Maar ik kan weer alles vastpakken en ook kracht zetten. Ik blijf mijn oefeningen doen maar ik ben hier al meer dan tevreden mee.
De behandeling is nu, na tweeënhalf jaar, eindelijk afgesloten. De laatste keer dat ik dr. Smit zag heb ik hem een hand gegeven en gezegd: ‘Met ferme hand neem ik afscheid.’ Dat was een mooi moment.”